افسانہ: گڈیکو سُم
نوشتہ کار: میرو بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
چارمہ کنڈ دژمن جاگہ ءِ گھیرہ ٹی الکوسس، بمب و سم تا توار مش تیٹی پنیسہ کیب ئنا خلق ءِ لڑزیفیسہ ئس، ہیلیک شنزہ نا وڑ سم تے شلیسہ ئسر، خول آتیان مچا مش گروشک تسکہ، خلقیک اُرا تیٹی ہندی ئسر، مُر مش تیا بھلو گڑز اس خننگاکہ، وخت ئتو اوار بمب و سم تا توار ودیسہ کرے، اندا نیامٹ ساربان شاویز ءِ کوک کریسہ پارے ”خِیر ئنا مش آن دژمن نا لشکر اندانگ بڑینگ بٹیسہ بننگے۔“ شاویز مون ءِ اڑسیسہ دژمن نا کارندہ تیا سم شلنگ نا بِنا ءِ کرے، داپار ساربان خل ئسے نا رک ئٹ راکٹ و سم تا خلنگ ءِ دژمن تا پارہ غا ترند کرے۔
۔
ساربان و شاویز ٹپی ءُ سنگت ئسے کن شار آن دارو النگ آن پد دوپادہ وتاخ کن رائی ئسر کہ اندا نیامٹ دژمن جلہو کرے۔ دژمن تیزی ٹی اوفتا کنڈا نت خلیسہ کریکہ کہ اندا نیامٹ ساربان نا سم اس دژمن تا لشکر آن اسٹ ئسے نا گُٹ ئٹ لگا، دژمن نا لشکر نا بندغ اس نت و دو خلیسہ ہموڑے مرگ ئنا گواچی مس۔ دژمن نا لشکر تینا کہوکا سپاہی ءِ لتڑی کننگ آ خننگ تو تینا گام تے پدی کرے۔ انداڑتو شاویز خِیر ئنا مش آن بروکاتے مُر مُر سم خلیسہ اسہ جاہ توریسس۔
شاویز بشخندہ ئسے تو پارے، ”یار ساروو امبل آک اینو بھلو لشکر ئسے تو بسونو بیرہ اِرا بندغ تو جنگ کننگ کن۔“ ساربان ٹاکو خلیسہ پارے ”اڑے یار شاہو نی تو چاسہ دا دژمن نا فطرت ءِ، او ننا سادہ ءُ مارکو سے بیگواہ کننگ کے ام مچا ٹولی تو بریک، ننتو وا ام اونا نسل آتے لڑزیفینن۔“ انداڑتو شاویز و ساربان ٹاکو تیٹی خڑک حویل ءِ ارفیر۔
دیگر نا پاس آ ساربان ہُرا کہ دژمن نا پوسکنا دستہ غاک اوفتا گنڈا گام خلنگ ءُ، انداڑتو ساربان و شاویز تینا جابہ غاتے سم آن پُر کریر و دژمن نا لشکر آ پین ترندی ٹی جلہو کریر۔ خڑک مڈی تیٹی گڈیکو راکٹ تخوک ئسکہ، ساربان شاویز ءِ پارے، ”شاہو یار دادے نی خڷ نوائے امبل آتا منٹ ئسے جوژ ایتس۔“ شاویز راکٹ ءِ لانچر ئٹ خلک و شست تفیسہ دژمن نا کنڈا گیگی تفے، شاویز گیگی تفیکہ کہ انداڑتو دژمن نا لشکر آن اسٹ اس پیشتمیسہ سم تا شلنگ ءِ شاویز نا کنڈا کرے، داکان شاویز ٹک پہ ٹک دژمن تا ڈھکوک آ جاہ غا راکٹ ءِ خلک، راکٹ سیدھا دژمن تا سنگر کروکا جاگہ غا تما۔ راکٹ نا خلنگ تو شاویز نا کوپہ ٹی سم اس لگا و سم جان ئنا تے تہہ ٹی سلیس۔ ”شاہو انت مس؟“ ساربان کوک کریسہ پارے، ”ساروو یار سم اس لگا کوپہ ٹی کنا۔“ شاویز اسہ آہ ئسے تو پارے۔
ساربان نریسہ شاویز نا کنڈا بس و کوپہ نا تے بڑز ئنا جاگہ ءِ تینا خیری ٹی تفے۔ داکا شاویز نا دتک دیر آنبار وہارہ، ایکان دژمن پین ساربان و شاویز آستا کنڈا بریسہ کریکہ۔ شاویز مخیسہ پارے، ”یار ساروو نی تو پاریسہ نا است خل ئنا سے ولے داسہ تو نا خنک دتر ءِ خننگ تو خڑینکی مسر۔“ ”سنگت نا دڑد خل ءِ ہم دیر کیک۔“ ساربان کاٹم ءِ شیف کرسہ شاویز ءِ پارے۔ ”یار کنے کوپہ ایت و کنا شست ءِ اندن سِدھا کر کہ کنا گیگی بیرہ دژمن آ مرے۔“ شاویز ساربان ءِ پاریسہ۔ ساربان چکاری ٹی شاویز ءِ پارے، ”نی ٹپی اُس یار نی انداڑے اڈ کہ، ضد کپہ چنا تے آنبار ای توریوہ دافتا مونے۔“ شاویز سوختہ مریسہ پارے، ”دا امر او ہیت کننگ اُس یار جنگ اڑتوماتا ءِ نی کنے بڑز کر۔“ بھاز ضد آتے آن پد آخر ساربان شاویز ءِ کوپہ تریسہ بش کرے و جاگہ غاتے سر کرے۔ پدا جنگ ہمو وڑ ترند مس، شام ئنا آزان خڑک شاویز ساربان ءِ کوک کریسہ پارے، ”یار کنے کوپہ ایتس، ای ہمونگ بریوہ۔“ ساربان دودینگسہ شاویز ءِ کوپہ تس و خڑکا تینا ایس تے۔ دتر تا بھاز وہنگ آن شاویز نا مون پوشکن اڑسینگاسس و وار وار بے ہوشی نا اثر آک بسرہ۔ ”کنا امیل ئٹ بیرہ اِرا سم بچانو۔“ شاویز ساربان آ ہریسہ پارے۔ اسہ وار تو اِرا خڑینک نا پُڑی شاویز نا کُٹ ئٹی ساربان نا خنتے آن تمار، ساربان چاہس داسہ ہمو ساعت بس کہ بیست سال نا دا سنگت آن رخصت کننگ نا ساعت بسونے۔ ساربان جِک سلیس و مخ ئٹ دو تے تس، خنتے آن جو آنبار خڑینک آک وہارہ، ساربان ہِڑکی ئس خلیسہ شاویز ءِ خمب کرے و زورانکا اوغنگ ءِ بنا کرے۔ شاویز مخیسہ پارے، ”زووے نی تو اسل چُک ئنا است اس تخیسہ۔“ دے کیہلنگ ئس دژمن پین خڑک بسوسس، ساربان بش مس و پُر ءُ جابہ اس دژمن تا پارہ غا خالی کرے و ولدا مون اڑسیسہ چپ چپ خڑینک آتو شاویز نا گُور آ توس۔ مچے ساعت کاٹم ءِ شیف کننگ آن پد مدان آ پارے، ”کنا انتظار ءِ کیس۔“ ساربان پدا اِنا سنگر تفے، دے کیہلنگ تو ترند سم ئسے نا توار اس بس، ساربان نا جان شل مس، دوک یخ سلیسر، خن تا مونا تارمئی اس جاہ کرے، اسہ ترند ءُ چیہانٹ ئسے تو ساربان تینا کل جابہ ءِ دژمن آ شلا۔ گِر کنیسہ ساربان زور ئٹ ڈغار ئٹ لگا، اونا خن تا مونا ہمو ہر ندارہ بس کہ او تدوکا بیست سال ئنا شاویز تو سنگتی ٹی خنا۔ خل ئنا اسہ کنڈ آ بے جان تموک شاویز ہرا تینا گڈیکو دم تے تسوسس، ایلو کنڈ شاویز نا چُنکی نا سنگت یخ و شل بیلی نا دڑدی آ رخصت نا خاخر ئٹ پتک النگ ئس۔ ہوش کریسہ ساربان ہُرا کہ اونا امیل و جابہ مچا خالی ءِ، دژمن اوڑان داخہ خڑک بسوسس کہ اوتا ساہ ئنا توار ہم ساربان نا خف تیٹی بسکہ، ساربان زو زو ئٹ دانگ اینگ سم اس پٹنگ ئٹ لگا ولے اودے خالی آ خول آتیان بیدس ہچ دو بتو۔ ساربان چاہس کہ کنکہ دژمن نا دوٹی بننگ آن پاک ہمو گڈیکو سم ءِ ہرا ہجوز ئٹ دڑنگوئے۔ انداڑتو ساربان ءِ شاویز نا گڈیکو ہیتاک یات بسر کہ اوڑتو اِرا سم تخوک ءُ۔ ساربان سلیس، اونا خڑینک آک دا سیڷ ئنا تہو ئٹ باریسر، اونا جان دا سو تڑوکا یخ ئٹ خید آن چڑیس، اونا مغز ئٹ بیرہ دا ہیت پیری کریکہ کہ، دتر چر و بے جان ہمو سنگت ءِ امر خنوس، ہراڑا نی پھل ئسے ہم خسنگ روادار الوس۔ ساربان دوتے ڈغار ئٹ خلک، و اسہ بھلو ساہ اس الیسہ ترند ءُ چیہانٹ اس خلک۔ اسہ کنڈ وطن تو مرگ ئنا عہد تو اسہ کنڈ ہمو سنگت نا بے روح آ جون، ہرا ساہ آن دوست ئس۔ انداڑتو دژمن نا لشکر آن اسٹ اس ساربان آستا رک کروکا خل آن ایپار نا خل ءِ رک کریسہ سر مس، ساربان اشتاف ئٹ مون ءِ کہ اڑسا، او دتر چر ءُ توفک اس مہروان نا جان آ تموک خنا، ہرانا نل پھل ئنا ساہ رغ آ تخوک ئس، ساربان نا خنک خیسن اڑسینگار، اونا مچ جان ئٹ لمبہ اس لگا، دژمن نا سم ئسے نا توار تو ساربان مستی دو بٹیسہ توفک ءِ ارفنگ کریکہ کہ شاویز نا کاٹم آن مچے بڑز او مِلی نا ٹُکر اس خنا، دا ندارہ تو ساربان نا است ترخا، دتر نا الٹی کننگ تون او جُبی ئس کنگ و تُغ آن بش مس، شاویز خاخر نا ماس آ تولوک کوک کرے، ”ساروو بر چاہ کن کنا یار۔“
دی بلوچستان پوسٹ: دا نوشت اٹ ساڑی ہیت و خیال آک نوشتوک نا جند ئنا ءُ، دی بلوچستان پوسٹ میڈیا نیٹ ورک نا دا ہیت آتے مَننگ الّمی اَف و نئے کن دا ادارہ نا پالیسی تا درشانی ءِ کیک۔