محراب نا زیبا انگا کسر
زرین بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
زند نا ہمو پاس کہ دُشمن نا مونا تینا لشکر تون اوار سلوک ءِ و نے ہکل ایتک کہ بر سلامی ایت یا اینو کنا دو اٹ کہے، ولدا نی پدا چک خلیسہ تو سنگت و ہمراک نا رند ءِ یلہ کرینو نی یکہ سلوک اُس، اسے دم ئس سلیسہ سوچ خلیسہ کہ اینو کنا دوٹی اِرا کاریم اریر، دنکہ دشمن کنے دھوکہ تس کنا سنگت آتے کنے آن یکہ کرے ہندُن اینو ای تینا ساہ ءِ بچفیو سلامی ایتو پگہ پدا تینا فوج ءِ مُچ کیوہ بغاوت کیوہ ولے ہیت دادے کہ سما اف دیر کنتون اُست اٹ اوار مرے دیر مف، ایلو کاریم ہندا کہ اینو تینا یکہ سِر تون اوار پیشتمو دشمن کنا سا ءِ تو ہلو، کنے خلو ولے پگہ کنا قوم کنا کسہ غاتے بنو تینٹ بش مرو اودے کسے جوش ترنگ نا ضرورت مروف اونا مون ٹی مہراب خان کمک ٹی سلوک مروئے۔۔۔۔ بش مس محراب خان ہفے زغم ءِ ہنا، زندہ ءُ قوم اسیکن موت ء باکُر کرے۔۔۔۔ محراب خان شہید آتے کسر تس۔
13 نومبر 1947 نا دے کہ ہرا وخت محراب خان تینا منہ سنگت آتون اوار شہید مس ہمو دے آن تینا پد اٹ اسے کسر اس جوڑ کرے، برٹش نا کوزہ آن ہلیس کہ اینو پاکستان نا کوزہ اسکان ہزار آ بلوچ آک تینا وطن کن ندر مسونو، دیر دا شہید آتا اُستے ڈڈ کیک کہ زند نا زیباہی تے گیرام کیرہ و دڑد آن پُر انگا موت ءِ خُمب کیرہ، دا محراب خان نا سوچ ءِ، مرک نا پن ءِ شہیدی نا پن تون مَٹ کیک اودے زیبا کیک۔ اینو ای پاوہ تینا وطن کہ کہیوہ گڑا کنا اُست منپک ولے ای پاوہ تینا وطن کہ شہید مریوہ تو کنا اُست بشخندہ کیک دادے محراب خان نا سوچ ”شہادت” گُڑا امر دا شہید آتے نن گیرام کین، ننا ہر دے ہندا شہید آتا پن اٹ لکنگک ولے 13 نومبر نا دے ہمو دے ءِ یاد ایتک کہ ہزار آ بندغ آک دا زمین نا خیسُن آ پھل آتیکن کستنو دا تیوہ غاک محراب خان نا ہمراہ آکو، دا غلامی تون جنگ کرنگو و کریسہ ءُ و کرور، دا جنگ کوزہ نا آخری دے اسکان چِکو۔
ہر قوم اینو اگہ اسے تاریخ اس تخک تو اونا تاریخ قلم و کتاب آتیٹی لکنگک ولے بلوچ قوم نا تاریخ ہمو شہید آتا دتر اٹ لکنگانے ہرا محراب خان تون اوار اسے محل نا شیف آ جنگ کریسہ خلنگار، ہمو ہرا میدان ٹی دشمن ءِ ہکّل تریسہ خلنگار، ہمو ہرا قران نا زیہا قسم ترنگار خلنگار، ہمو ہرا مش تا تیٹی سد نا کچ سنگت آتون اوار خلنگار، ہمو ہرافتا وس پُجیتو و تینا اُست آ بم تفیر دشمن نا نیام ٹی دھڑنگار، ہمو ہرا جھل تا تہٹی بے گور آن کڈ کرنگار، ہمو چُناک کہ ہرا لُمہ باوہ نا دُعا تیتون اوار دُشمن نا زیہا خاخر آن بار دڑنگار، بلوچ قوم نا تارخ ءِ ہمو شہید آک نوشتہ کرینو، ننا قوم کن تینا ساہ ءِ ندر کروکا ہنداخہ بازو کہ اوفتا نازیفنگ کن ہچو بولی سینا لوز آک پورہ مفسہ ولے اوفتا شہید مرنگ نا مسخت ءِ اُستا شاخنگ ننا فرض ءِ، دا غُٹ لمہ غاتا جغر نا ٹکر آک اسے دے ہم چُرت خلتوس کہ ننے آن پد ننا لمہ ہرا غم تیٹی ہُشنگو ننا چُناک ہرا در آ اُرور اوفک بس سوج کریر تو اسے ہیت اس کہ دا غلامی تون ننا ہچو زند اس اف، نئے نن تینا لمہ نا چُنا مرون نہ تینا چُناتا باوہ “غلام ءِ ہچو سیال اف غلام نا بس اسے سیال سے آقا۔۔۔ بس آقا” گُڑا ایلو سیالی تیکن الّمی ءِ کہ نن اول ہندا سیالی ءِ پرغن “غلام و آقا نا سیالی” ہرا وخت کہ دا سیالی پِنا گُڑا ننا زند آسودہ مرو، او لمہ نا چراغ آک چائسر کہ زند اسٹ ءِ، کہنگ آن پد اوفتے دا جنگ نا میوہ رسینگوف ولے او پہہ مسُرہ اینو اسٹ غلام کہو گُڑا پگہ اسٹ آزات ءُ قوم اس ودی مروئے پدا آزاتی تینٹ ہر آسودئی نا لمہ ءِ، نی ڈغار نا خیسن خواس آزاتی آن پد رسینگک نے، نے قید آ تیان آجو مرنگ خواسہ آزاتی آن پد رسینگک نے، نی قلم و کتاب خوائسہ آزادتی آن پد رسینگک کہ نی گُم و گار مرنگ خواپیسہ تو آزات مرنگ آن پد مفیسہ، نا ہر حق آزاتی تون تفوکے و دا آزاتی دتر خواہک، قربانی خواہک، شہادت خواہک، کسر مونا تخوکے، مُرغنے سخت ءِ ولے مِزل آزاتی ءِ ہنداڑا روان مروئی ءِ۔
دی بلوچستان پوسٹ : دا نوشت اٹ ساڑی ہیت و خیال آک نوشتوک نا جند ئنا ءُ، دی بلوچستان میڈیا نیٹ ورک نا دا ہیت آتے مننگ الّمی اَف و نئے کن دا ادارہ نا پالیسی تا درشانی ءِ کیک.
