مہر و مابت نا سپاہی: شہید حیات حیاتی
نوشت: برمش بلوچ
دی بلوچستان پوسٹ
نوشکل ہمو دیار ءِ ہرا راجی، فکری، شعوری، و ڈیہہ ئنا پڑ آ ساندہ خشنگ و تکڑا خننگک۔ ہرا ڈیہہ ئنا ہر پڑ ءِ زباد چٹ ترسا دا ڈیہہ وسم و ٹل و پھل کرینے۔ چاہندار آک پارہ سوبر و زندہ غا بندغ ہمو پاننگگ ہرا کائنات نا ہر ذرہ تون مہر کرسا و فطرت ءِ دروت ہلے۔ تو ہندا ڈول شکری آ نوشکل نا ڈغار ہم وسم و سوبر ءِ۔ اینو نوشکے ادب نا پڑ مرے سیاست نا یا کہ جنگ نا مرے ہموڑے نوشکلی آ مہراک چلک ترسا ءُ و گواچنی آ مہر آتے شان تیرہ۔
ہندن ادبی وڑاٹ دا دیار جتاو پن اس جوڑ کرینے، ماما عبداللہ جمالدینی، میر گل خان نصیر، گل محمد بادینی، کفایت کرار، قیصرخان فقیرزی، گوہر ملک، اقبال بالی، آزاد جمالدینی، عمران فریق، عتیق آسکو، مرید بلوچ، شہزاد نزیر، ساقی جی، ماما رمضان، مالک اکرم آستیان بیدس چندی کماش آک ننے نظر بریرہ ہرا براہوئی زبان نا زی آ تینا بشخ ءِ شاغسہ بننگ ءُ۔ داکان بیدس دا لڑ ئنا اسہ جتاو پنی و جرکوک ءُ پن اس راج ئنا غمخوار شہید غمخوار نا ہم ارے۔
غمخوار مدامی حیات ءِ۔ اونا ڈیہہ، قوم، زبان و ادب کن کروکا خذمت آک اودے ساندہ حیات تخار۔ اونا ادبی کارکڑد ادبی چرجوئی ستا کڑزک، او براہوئی زبان و ادب نا ہمو نوشتکار ئس ہرا کل ادبی اصناف تئے نوشتہ کریکہ ہراڑان اونا زبان و ادب تون دوستی نا گواچن خننگک کہ او اخس مخلصی اٹ کاریم کریکہ۔ اودے دا لائخی ہم ئس کہ او ہچ وختس بے موڑ و غصہ کروک متوکہ مخوکا چہرہ تو اونا مدام بشخندہ تا ٹکا ئس اونا مدام پاننگ مہر و مابت و امن نا ئس۔ او ادبی و قومی پڑ آ است و جان اٹ کاریم کرسا است تسوسس او تینے و تینا مچ خاہوت ءِ زبان و قوم نا پنا باہوٹ کرینو۔ او امن نا سپاہی و مابت نا غازی اس ئس ہرا بے غرز مہروانی نا چیدہ اس ئس مہراتا کلہو تسکہ۔ حیاتی اینو اندا سوب آن شہید کننگا انتئے کہ حیات تینے زاتی زند آن کشاسس و بیرہ قوم نا حیات ءِ تینا مسخت جوڑ کریسس او دا قوم نا کل وڑ تیان گچین وڑئٹ واخب ئس کہ ننے انت آن انت دا قوم کہ کروئی ءِ۔
اندن بھاز آ بندغ آک حیاتی نا زند ئٹ اوڑا وڑ وڑ ئنا تنقید ہم کریرہ بھاز آک انت پاریرہ و بھاز آک انت ولے حیاتی تینے دا کل گڑا تیان ایڑتر توریسس او فکری و قومی کاریم تتون تینے ہم گرنچ کریسس و تینے و تینا زند ءِ راجی زمہ واری تون پُرسکون تکاکہ اینو کہ حیاتی شہید کننگا گڑا اونا زندہ غا کڑد مونا بس و راج ئنا ورنا غا ہر شاعر و نوشت کار آتے اونا مہر مارشت آک یات بسر ہرا تینا گودی و چنکا مسڑ ماہ رنگ نا ہم پرواہ کتو توار بڑز کرے و ظالم اودے بے درک شہید کرے۔ ظالم اودے بھاز وار تینا راجی زمہ واری تیان مر مننگ نا تڑی تس و چپ شاغنگ نا کوشست کرے ولے حیاتی چپ متو موت اسکان انتئے کہ حیات پہہ ئس کہ بندغ ہمو تم زندہ مریک ہراتم او قوم و راج اکن غزہ اس کے ہرا تاریخ اس مریر۔
اونا ادبی کڑد و جاور آ بیست آن زیات اونا ادبی کتاب آک شینک مسر ہرا براہوئی ادب نا پڑ و ادب نا سینہ غان ہچ بر اودیم مفرور۔ درزن ئسے آن زیات کتابی نوشتہ غاک تہ کتابی دروشم اٹ سلیسر مونا بتور اینو دا چرجوئی ادب و ادب نا دعویٰ کروک آتئے اسہ سوج ئسے انت اوفک دافتے مونی اتور یا آخہ؟ براہوئی زبان و ادب نا پڑ آ حیات حیاتی ٹے حیات ئس، اینو خواست دادے مستی اودے حیات ہم تخنگے۔ ہندن ظالم نا دا شیوا ءِ کہ او بزگ آ قوم ءِ وختس آزات و آبات خواپک گڑا او اونا ہر خنی آ بندغ آن خُلیک و اودے کسفک چٹفک کہ دا راج نا زبان و قوم نا دشمن مریک۔ کالونائزر نا نیچر ہم اندادے کالونائزڈ آ قوم ئنا زبان دود ربیدہ پچ و پوشاک ءِ مسخ کیک۔
دژمن خلیس نا گواچی مس کہ نوا دن مف حیاتی تینا وڑو پین زندہ ءُ حیات دا قوم اٹ شون ترو۔ حیاتی ءِ خیسن آ سم تا گواچی کرے۔ حیاتی مدام بلوچ خوانندہ تے درس تسکہ کہ خوانبو تینے و تینا راج ءِ پہہ مبو۔وختس کہ کالج ئٹ حیاتی تو دیوان اس مس ہموڑے ،ای اندا نہ پہہ آ بندغ، گڑا کنا دوی آن براہوئی آن زیات اردو و انگلش نا لوز پیشن مسکہ گڑا استاد حیاتی ننے پارے کہ نم انتئے براہوئی ءِ داخس اوار سوار کرینرے نما گپ آتیٹی اردو براہوئی آن زیات خننگک گڑا ہمودے حیاتی پارے کہ کنا چنا مدام تینا بولی ءِ صاف ءُ دروشم اسیٹ پابو داڑان نما لوز آک گم و گار مفسہ و زندہ ہم سلسہ کیرہ۔ استاد جان داسہ نن دیر آن ہیل کرون دیر داسہ ننے سرپنداری ترو دیر ننا کوپہ مرو۔ استاد جان بھاز اشتاف کریس۔ بشخس نن نا گُڈی دیدار ءِ ہم کننگ کتون بھاز است ہسون مس نیکن۔ نما ہر تران مہر و مابت، و امن نا نم سپاہی ئسرے۔ حیات نم مدام حیات اُرے۔ دعا ءِ نم بہشت ئٹ مریرے۔
دی بلوچستان پوسٹ: دا نوشت اٹ ساڑی ہیت و خیال آک نوشتوک نا جند ئنا ءُ، دی بلوچستان پوسٹ میڈیا نیٹ ورک نا دا ہیت آتے مَننگ الّمی اَف و نئے کن دا ادارہ نا پالیسی تا درشانی ءِ کیک۔