ریحان و نثار

نوشت: آکاش بلوچ | مٹ: شہزاد بلوچ

دی بلوچستان پوسٹ

سلوکا تحریک ٸٹ نن بھازا سر سُہبی تے دوٸی کرینُن، بھازا گڑا ہیل کرینُن، بھازا آزموندہ غاتے کرینُن، ہزار آتا کچ ٸٹ سنگت، سیال، دوست خواہ پاشی وڑٹ یکہ مسونو ولے اینو ام اوتا سوچ و کڑدار زندہ ءِ۔ اوتا یات، اوتا مہر و مابت جنگ ٸنا وختا اوتا کاریم کننگ نا طریقہ تون اوار ہر گڑا ننے اسہ پوسکُنو اُمیت ٸسے تون اوار اینو ام مونی دنننگ ءُ۔

پند سخت الم ارے ولے سرسُہب ہمو بندغ آک مریرہ ہرا ایسری ساہ و ایسری سُم اسکان راج ٸتو مابت ءِ برجا تخرہ، امر کے ننا ہزارا سنگت آک دا کسر ٸٹ تینے ندر کرسا ساندہی زندہ مسر، ہزاراتا کچ ٸٹ سنگت آک اینو ام دژمن نا زندان تیٹی تینا امو شہید آتا ہمت و حوصلہ، جوزہ و قربانی تے اُرسا دژمن نا بیدادی سگنگ ءُ، ہزار آتا کچ ٸٹ سنگتاک مش تیٹی جوزہ ءِ آجوٸی ءِ اُستا تخسا تینا شہید آتا ارمان تے پورو کننگ ٸٹی لگانو، دا سنگت آتیٹی کنا چُنکی نا یار حٸی ام اوڑدہ ءِ، ہرادے چنک سنی آ چاٸسُٹہ، حٸی چُنکی آن بھاز شرارتی اوس ئسکہ، ہر اسٹ اوڑان فریشان مسکہ، خلق ٸنا ہر بندغ تون اونا جنگ مسکہ، ہر دُوی اوڑان گلہ کریکہ ولے خلق ٸنا ہر بندغ ہر اُست اوڑکن ایلو کُل آن زیات سُراکہ، خلق ٸٹی کُل بندغ آک اسہ جاہ مریرہ۔

اِرا ہزار ہشت ٸس ہرا وخت سنگت حئی تون کچاری مس۔ داسا حٸی ءِ شاری جنگ ٸٹ بھاز لاٸخی ٸس او تینا علاقہ نا باروٹ بھاز زیات چاہنداری تخاکہ، اودے دژمن نا سما ٸس، حٸی ءِ سما ٸس دژمن ہرا دروشم ٸٹ ننا مخبری ءِ کیک، داسا حٸی نثار ٸس او بھاز گڑا کننگ خواسکہ و دے او نن دژمن نا تاڑ ٸٹی ٸس۔ نثار دژمن نا اٹکل تان واخف ٸس، نثار تحریک ٸٹی چاکنگ، توفک نا سُم، سنگت آتے لیکچر، دا کُل ٸنا ذمہ واری تے ہلسا اِرا سال اسکان شار ٸٹ کاریم کرسا ٸس۔ نثار نا ایلم شہید مجید نا شہادت آن پد ہراتم زند اودے خُلکُنا لیپ آن بش کرسا پارود نا مش تیا درے تو کس اے مچٹ ام گمان متوکہ کے نا دروشم آ دمدری، نا اُمیتی، و فریشانی خننگہ۔ تینے دا ہند نا ذمہ وار منِسا، اودے تینا مسخت نا کسر جوڑِسا انداخس مطمئن ئسکہ کہ نی داسا پین جہد ٸٹی تینا کڑدار ءِ جوانیکا بھرم تننگ کیسہ۔

نثار کن بلوچستان ٸٹ سلوک ہر جاگہ وطن نا دژمن اونا ٹارگٹ ٸس، آخر ہمو موْنا دے ام بس ہراتم ننے حوال تسر کہ 8 نومبر 2012 ٹی سوراب ٹی مُسہ سنگت شہید مسونو، ہراتے ٹی ننا چُنکی نا یار، ننا سنگت، تحریک نا اسہ مخلص ءُ سپاہی اس حٸی عرف حیو داسا ننا نیام ٸٹ سلتو، نثار کتاب اس اس، نثار آزموندہ غاتان پُرو اسہ استاد ٸس اس، ہرادے خُڑکان خنوکا بندغ دعا کرسا مرو کہ او اسیکہ وا ودی مرے، حٸی مہروان اس ئس، حٸی رخت ٸنا سیخاس ٸس، بخت ننا سیخا ءِ ننے آن جتا کرے۔

زندگی ٹی وختس ام ریحان جان تون کچاری متویسک، ہراتم ریحان جان نا شہادت نا سماء تما تو شاہ دوست نا پنا منہ بنوکو پن یات بس ولے ریحان نا زند ٸنا کڑدار نا باروٹ ہچ معلومداری الو ولے ریحان نا ایسری (فیصلہ) ریحان ءِ تالان کرے اِلا۔ ہراتم ریحان نا شہادت آن پد اونا خُڑک آ سنگت آتیان و ریحان جان آ نوشتوک آ سنگت آتا نوشت آتیان ریحان نا زند نا گمان خلکُٹ تو ریحان ام نثار نا وڑ بشخندہ تالان کروک، مہروان، خواری کش ءُ سنگت ٸس اس۔ ہراڑتون اسل اوڑدئی نصیب متو کہ ای تینا چُنکی نا سنگت نثار نا دیدار ءِ ریحان نا دروشم ٸٹ کریٹہ ای سوچاٹ کے ریحان نثار ءِ نثار ریحان ءِ۔

داسا ننے ام ہزارا شہید آتا وڑ نثار و ریحان جوڑ مروٸی ءِ، اگہ نن نثار و ریحان تون اوار تینا ہزار آ شہید آتا وڑ سرسہبی خننگ خوانہ تو ننے نثار و ریحان تون اوار ہزار آ شہید آتا وڑ مرسا مدام زندہ سلنگ کینہ، نن لکھ خواٸن ام ولے تاریخ ننے نہ ننا کڑدار ءِ یات کرو، داسا او ننا دوٹی ءِ کہ نن تینا کڑدار ءِ تینٹ امر لکھِن ہرادے ننا ہزار آ شہید آک لکھانو۔۔۔۔ یا ننا دمدروک دوست نا دروشم ئٹ دشمن آک نوشتہ کرینو۔

گواڑخ نہ خیسنی آ
دیگر نہ پوشکنی آ
تینے دریرے دلبر
مقصد نہ زندگی آ
نُم سُہب ئنا امیداک
ہے راج ئنا شہیداک
شک ءُ تلار ہُرے نُم
سہب ءُ سہار ہُرے نم
دا ڈیھ نا رکھ ءُ پال آ
بس ملگزار ہُرے نم
دھرتی نا نقشہ سیماک
ہے راج ئنا شہیداک
ہچ بھر مفیرے بیران
اندادے بس ایمان
نم زند ئکے ننا دا
تینے کریرے قُربان
نم رُژن ئنا پرستاک
ہے راج ئنا شہیداک
گندار مثلے جھمر
دے ٹک یاکے دیگر
ترکار حفیظ اُستان
استٹ کریر سنگر
تُوبے اُو نوک استارک
ہے راج ئنا شہیداک

حفیظ شہزاد

بنبو! اینو نما دے ءِ

نوشت: برزکوہی

مَٹ: سمعیہ بلوچ

اول نوشت کریٹا، گڑا اندن محسوس مسوکا اندن کہ ذہن ئنا دنز لوز آتیٹ تفیسہ پنہ آتیٹ بندی کننگ اٹ، داسا اندن لگیک کہ تینا ذہن نا دنز نا خواست ئٹی تولیسہ ڈُبی خلینگ اٹ۔ کاش! ای ہمون نوشت کننگ کریٹہ، امر ءُ سوج خلیوہ۔ کاش! ای ہیت آتا جنون ءِ لوز آتیٹ دڑفینگ کریٹہ۔ کاش! ای دن بینگنی و گنوکی تون اوار نوشت کننگ کریٹہ، و پاس ای ہمو وخت اسکان نوشت کریٹہ ہرا وخت اسکان لوز آتا پڷنگ آن کنا ساہ بند مننگ بناء کتوکہ، واپس ای ہرا وخت اسکان نوشتہ کریٹہ، ہرا وخت اسکان او لوز آتا توار عدم ٹی  پنتوکہ، واپس ای نوشت کریسہ کریٹہ، ہر لوز نما پن تون تعلقدار نوشت کریٹہ، واپس ای نما ہر اسہ کسہ ءِ نوش کریٹہ، نما ہر ہمو اسہ کسہ ہرانا دیباچہ نا طلسم کنا اومیت مرو و ہر جادو مقال نا سیخا ٹی کنا ڈکھ و مونجائی ڈکوک ءِ۔ او کسہ نوشت کریکا، ہرافتا وزن ارفینگ نا وخت ورخ ٹی اف ولے ای پنوکا لوز و برابر مروک آ لائخی تیٹ ہلیسہ واپس ہم نوشت کروٹ، تاکن ای ڈکھ ءِ خواست و فرخت ءِ یات ئٹی بدلی کننگ کیو۔

تینا جند ئنا تہٹی اسہ بے پاروک کسہ ئسے پڷنگ تورنگ بھلو عزاب و امتحان بلند دڑد ئسے نا تخلیق مرے۔ پیتروکلس اسہ دے اکیلیس آن سوج کیک “نے یات ءِ، اسہ وار نی ورنا مننگ نا رد ئٹ ہننگ پاریس؟” اکیلیس پارے “آھو! ورنائی اسہ اندن ءُ احساس ئسے، اندن کہ کس ئنا پد زئٹ نرینگ اس ولے ہچ وخت اودے سرمننگ کپسہ، انت کہ کیس ولے نے ہر وخت  چار گام پدی چلینگ مریسہ۔” پیتروکلس واپس پارے “کنا تعلق نیتون ہمودے۔”

پارے نے سما ءِ؟ کنا دا لوز آتا تعلق ہم نیتون ہمون جوڑ مسونے ولے ای واپس ہم نوشت کروٹ تاکن پاننگ کیو دا ہشنگوک آ چنا تا دے ءِ، ہرافتے خاخر تون  دوستی ءِ۔ دا نما لمہ نا و نما دے ءِ، دا نومبر ءِ۔

نومبر ہم عجیب ءُ تو ئسے، اندن پاننگ ئٹی مرے کہ “اربو ای نما چنکی آن گڑاس دے ہلیسہ بسونٹ، یات ءِ نمے ہرا وخت نما چنکی ٹی دے ئنا روشنائی نا گروشک جتا مسوکا؟ ای تینا یخ انگا ریشم آن تہو ئٹ نما پژہ آتے خراب کننگ کن بسونٹ، ای ہمو ایسری دُو اٹ، ہرادے برف تفوک آ یخ نا مونا نت تا تمنگ آن مست نی تورینس۔”

کنے بھاز خوشی ءِ کہ ای اسہ اندن ءُ جہان اسیٹ رہینگوہ، ہراٹی نومبر ءِ۔ ہنین خرین آ نومبر، نازک مزاج ولے پاسینگوک آ بے ڈول آ نومبر، بارن آ پن آتے ئسے تینا دوش آ تولفیسہ چکر تننگ و اوفتے تینا یخ انگا دم تیٹ دیخہ سریفنگ والا نومبر۔ ہر سال نومبر دے ئنا روشنائی نا پوشکنا شال ءِ ہلیسہ ننے ڈکینگ کن بریک۔ نومبر تو قدرت نا کڈ کننگ نا تو ء و قدرت، او تو زند آن زیات نما مرگ ئٹ خننگیک۔ دا تو ہر خلکن و نازک خرون آ پن، چمک تروکا رنگ آتا خواست ٹی، درخت آن پنیسہ مرگ ءِ قبول کیرہ۔ نمے ہم تو چمک تروکا رنگ آتا خواست ئس، ہراڑ کن نم رکھ ئنا نیمونا ءِ یلہ کریرے۔ اندا خاطر تو نومبر نما تُو و سینزدہ نما دے ءِ۔

دا تو و دا دے نما ءِ، نم؛ ہرانا ہزارہ مرگ و اسہ قبر ءِ۔ نم؛ ہرانا ہزارہ مرگ ئنا نشہ ٹی پیری کنیسہ تینا کسہ ءِ تینٹ پاننگ ارے تاکن دا پک کننگ کبو کہ زمین نا شیف آن ہرا خاچنگ ءِ، او نم اُرے

اے مرگ! نما گواچنی تو خنا لمئی بولی آن ہم  زیات پک ءِ، پابو مچے ہرا گدرینگار ءِ دنا مسر؟ امر او ہیت بدل آ واپس مسر و ہنار؟ و کنا محبوب زند! مچے دا تو پار کہ مرگ آن زیات نی انتئے دڑد تیسہ؟

اسہ ستارہ ئسے نا ودی مننگ کن الّمی ءِ کہ اسہ “نیبولا” توار کہ، تینا تہٹی اند ترندی ئٹ تمے کہ پنے۔ اے کنا شہید آک! دا تمنگ نما مرگ اف بلکن نما روشنائی نا ودی مننگ ءِ۔ پارہ کہ  آسمان آ اندن ءُ ہم ستارہ ارے، ہرا  لکھ آ  سال تیان مست ایسر مسونو ولے اوفتا روشنائی وخت ئٹی بندی مریسہ، زندہ ءِ۔ بنبو! نما روشنائی نا ودی مننگ  ہم وخت ئٹی بندی مسونے۔ داسا وخت گدرینگے، ولے نما روشنائی سمندر نا نیام ئٹی گم مروک آ ملاح تے کسر نشان تریسہ کیک۔

اے کنا شہید آک! نما قبر آ بدن تیان پل ترکو، ہرا نم  و ہرافتیٹ نم ترکورے۔ اندا تو جاودانی و اندا ساندئی ءِ، نی برجائی و نی ایسر اُس۔ نم: ہر ہروخت مرورے، بنبو! اینو نما دے ءِ۔